Het opvoeden kan volgens de publieke opinie niet meer aan ouders overgelaten worden. Het huidige overheidsbeleid weerspiegelt deze maatschappelijke trend. Problemen van kinderen worden niet meer gezien als onderdelen van een (soms inderdaad moeizaam) proces van opgroeien en opvoeden, maar als een signaal dat pedagogische professionals moeten optreden en zo nodig ingrijpen. Er worden vele meldpunten en signaleringssystemen opgezet.

Zo ontstaat een sterk toenemende 'export' van kinderen uit hun gewone leefsituatie naar professionele pedagogische contexten en een toenemende import van professionals in de alledaagse opvoeding. Ongeveer een op de zeven kinderen heeft op dit moment een indicatie voor speciale zorg, speciaal onderwijs of zit in een justitiële jeugdinrichting.

De verwachting is dat deze pedagogische professionals kinderen en/of ouders 'repareren' zodat het opgroeien en opvoeden daarna ongestoord kan verlopen. Oplossingen voor eeuwenoude opvoedingproblemen worden niet meer in de opvoeding gezocht maar in vormen van behandeling.

In zijn oratie evalueert Jo Hermanns deze ontwikkeling kritisch door haar te plaatsten tegen de achtergrond van empirische kennis over opvoedingsprocessen en effectieve opvoedingsondersteuning. Tot slot beschrijft hij welke implicaties deze analyse heeft voor de rol van de (opleiding van) beroepsbeoefenaren in het pedagogische werkveld.

Locatie: Aula van de UvA, Singel 411, Amsterdam.
Oratie Opvoedkunde
dinsdag 9 juni, 14.30 uur